Hydrologiczne i hydrogeologiczne osobliwości rejonów prac
Rzeki San i Zachodni Bug, w granicach wodnych basenów których będą prowadzone roboty z utylizacji odpadów, są prawymi dopływami rzeczki Wisła.
Wisła – to największa rzeka basenu Morza Bałtyckiego i Polski. Bierze początek w miejscu, dzie się łączą Czarna i Biała Wisły, wyciekające z Zachodnich Beskidów. Wpada Wisła do Zatoki Gdańskiej. Długość 1090 km, obszar basenu 139,9 tys. km2. Główne dopływy: Dunajec, San, Wieprz, Zachodni Bug (prawe), Nidaŕ (rzeka), Pylica, Baura (lewe).
Rzeka San
San – największy karpacki dopływ Wisły o długości 444 km, obszarem basenu – 16 780 km2. Wypływa na granicy Wysokiego i Średniego Beskidu blisko Użockiedo przełęcza na wysokości 843 m, dalej przecina Średni Beskid (tworzy kilka podłużnych dolin i zakrętów), Kotlinę Sanicką i podgórza, zmienia kierunek z północnego na wschodni i niżej Przemyśla płynie na północny zachód w szerokiej dolinie przez Nadsańską niziną; niżej Sandomierza wpada do Wisły. Napełniają ją wody przeważnie śnieżne i deszczowe. Główne dopływy: Solinka, Osława, Wysłok (lewe); Wigor, Wiśniówka, Lubaczówka, Tanwa (prawe). W górskiej części na Sanie są zbudowane Solinskie i Myczkowskie sztuczne jeziora i elektrownia. Na terytorium Ukrainy są tylko źródła Sanu w pobliżu wsi Sianki, dalej na odległości 53 km rzeczka wykonuje rolę granicy między Polską a Ukrainą. Niżej płynie w Polsce 390 km. Wypływy Sanu według geograficznyego podziału należą do Werchowiny Stryjsko-Sanskiej obwodu Wododzielno-Werchowińskiego Ukraińskich Karpat. W górnym biegu Sanu zorganizowano regionalny krajobrazowy park „Nadsanski" (RKPN) o ogólnej powierzchni 19428 ha (Ukraina) i regionalny krajobrazowy park "Dolina Sanu" w Polsce. Przynależność dużej części basenu r. San do regionalnych krajobrazowych parków i transgraniczne znaczenie rzeki zaostrza problem wywożenia z tego terytorium wszystkich zanieczyszczających środków, a zwłaszcza rozpuszczalnych w wodzie, do których należą pestycydy. |
||||||||||||||||||
Rzeka Bug Zachodni
Wypływy Zachodniego Bugu znajdują się w pobliżu wsi Werchoruż rejonu Złoczowskiego obwodu Lwowskiego na Podolskim wyżu. Od wsi Ustyłucz rzeka płynie po granicy między Ukrainą a Polską. W Polsce Bug (Zachodni Bug) wpada w Sztuczne Zegrzyńskie jezioro (przedtem - do rzeki Narew). Główne dopływy: Biłostok, Ługa, Neretwa (prawe), Pełtew, Kamianka, Rata, (lewe). Ogólny kierunek nurtu rzeki jest północno-zachodni. Miejscami mają miejsce meandry i staryce. Koryto rzeki toruje w grubości ćwiartkowych skał, gdzieniegdzie ono przecina kredowe skały. Szerokość koryta składa 25–70 m, głębokość 1,1–1,7 m, średnia szybkość nurtu 0,45–0,65 m/cek. Charakterystyczną właściwością geologicznej budowy dorzecza Zachodniego Bugowi jest występowanie powyżej miejscowych baz erozji karbonatnych kruszców górnej kredy, co jest przedstawione w wapniami i marglami o pęknięciach i zgrubieniach, wpływem których i określa się kształtowanie solowego składu wody rzeczki. W średnie okresy w napełnieniu wodą rzeczek basenu Zachodniego Bugu uczestniczą liczne źródła, które wyciekają z wodonośnych horyzontów skał ćwiartkowych i górnaj kredy. Wodny reżim rzeczki cechuje się wiosenną powodzią w wielowodnych latach, niską letnio-jesienną skałą w niewodnych latach, znacznymi deszczowymi powodziami latem, epizodycznym podniesieniem poziomu wody w korycie w zimie. Najwyższy poziom wody obserwuje się przeważnie wiosną, w poszczególne lata (1910, 1933, 1960, 1922, 1998) – w okresie letnio-jesiennych powodzi. Wysokość maksymalnego przekroczenia poziomu wiosennej powodzi stosunkowo poziomu wody w spokojnym stanie chwieje się od 1,2 do 2,8 m, a w wyjątkowo wielowodne lata do 4,2 m. |
||||||||||||||||||
